โภชนาการเฉพาะทางเพื่อสนับสนุนการดูแลสุขภาพ

อาหารทางการแพทย์ คือผลิตภัณฑ์โภชนาการที่ออกแบบมาเฉพาะสำหรับผู้ที่มีภาวะสุขภาพบางอย่าง หรือมีข้อจำกัดในการรับประทานอาหารปกติ โดยมีการควบคุมปริมาณพลังงาน โปรตีน ไขมัน คาร์โบไฮเดรต วิตามิน และแร่ธาตุให้เหมาะสมกับความต้องการของร่างกาย

อาหารทางการแพทย์คืออะไร

อาหารทางการแพทย์ (Medical Nutrition) คืออาหารสูตรเฉพาะที่ผ่านการออกแบบให้มีสัดส่วนสารอาหารเหมาะสมสำหรับผู้ที่ต้องการการดูแลโภชนาการเป็นพิเศษ

รูปแบบที่พบได้บ่อย:

• แบบดื่มพร้อมรับประทาน

• แบบผงชง

• แบบให้อาหารทางสายยาง

ประเภทของอาหารทางการแพทย์

สูตรครบถ้วนทั่วไป (Standard Formula)

ให้สารอาหารครบทั้งพลังงาน โปรตีน วิตามิน และแร่ธาตุ เหมาะสำหรับผู้ที่รับประทานอาหารได้น้อย

สูตรเฉพาะโรค (Disease-Specific Formula)

ออกแบบสำหรับภาวะเฉพาะ เช่น

• สูตรสำหรับผู้ป่วยเบาหวาน

• สูตรสำหรับผู้ป่วยโรคไต

• สูตรโปรตีนสูงสำหรับช่วงพักฟื้น

สูตรพลังงานสูง

เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการพลังงานเพิ่มในปริมาณอาหารจำกัด

ใครบ้างที่เหมาะกับอาหารทางการแพทย์

• ผู้ป่วยพักฟื้นหลังผ่าตัด

• ผู้สูงอายุที่รับประทานอาหารได้น้อย

• ผู้ป่วยติดเตียง

• ผู้ที่มีภาวะขาดสารอาหาร

• ผู้ที่ต้องควบคุมสารอาหารเฉพาะ

วิธีเลือกอาหารทางการแพทย์ให้เหมาะสม

• ประเมินภาวะสุขภาพและความต้องการพลังงาน

• เลือกสูตรที่สอดคล้องกับโรคหรือข้อจำกัด

• อ่านฉลากโภชนาการอย่างละเอียด

• เลือกรูปแบบที่เหมาะกับวิธีการรับประทาน

ประโยชน์ของอาหารทางการแพทย์

• สนับสนุนภาวะโภชนาการที่เหมาะสม

• ช่วยให้ได้รับสารอาหารครบถ้วนในปริมาณควบคุม

• เหมาะสำหรับผู้ที่เคี้ยวหรือกลืนลำบาก

• ใช้เสริมในช่วงพักฟื้น

ข้อควรระวัง

• ไม่ควรใช้แทนอาหารหลักทั้งหมดโดยไม่มีการวางแผน

• ตรวจสอบวันหมดอายุและการเก็บรักษา

• หากมีอาการไม่สบายหลังรับประทาน ควรติดตามอาการ

อาหารทางการแพทย์ชนิดผงและชนิดน้ำต่างกันอย่างไร 

อาหารทางการแพทย์ชนิดผงเป็นรูปแบบที่ต้องนำมาชงกับน้ำก่อนรับประทาน ผู้ใช้สามารถปรับความเข้มข้นและปริมาณตามความต้องการได้ เหมาะสำหรับผู้ที่ต้องการควบคุมปริมาณต่อครั้ง หรือใช้ในปริมาณมากอย่างต่อเนื่อง ข้อดีคือเก็บรักษาได้นานและมักคุ้มค่าเมื่อใช้ระยะยาว แต่ต้องเตรียมอย่างถูกวิธีและรักษาความสะอาดขณะชง

ส่วนอาหารทางการแพทย์ชนิดน้ำเป็นแบบพร้อมดื่ม เปิดแล้วสามารถรับประทานได้ทันที สะดวกต่อการพกพาและเหมาะกับผู้ที่ต้องการความรวดเร็ว เช่น ผู้ที่ต้องเดินทางหรือไม่สะดวกเตรียมอาหารเอง อย่างไรก็ตาม ปริมาณต่อหน่วยจะถูกกำหนดมาแล้ว จึงไม่สามารถปรับความเข้มข้นได้เหมือนแบบผง

โดยสรุป หากต้องการความสะดวกและพร้อมใช้งานทันที ชนิดน้ำอาจเหมาะสมกว่า แต่หากต้องการความยืดหยุ่นในการปรับปริมาณและใช้งานระยะยาว ชนิดผงอาจตอบโจทย์มากกว่า การเลือกควรพิจารณาความเหมาะสมกับผู้ใช้งานและเป้าหมายด้านโภชนาการ

สรุป

อาหารทางการแพทย์เป็นตัวเลือกโภชนาการเฉพาะทางที่ช่วยสนับสนุนการดูแลสุขภาพในผู้ที่มีความต้องการพิเศษ การเลือกสูตรให้เหมาะสมกับภาวะร่างกายและใช้อย่างถูกวิธี จะช่วยเสริมการดูแลโภชนาการได้อย่างมีประสิทธิภาพ

การป้องกันหลอดลมอุดกั้นเรื้อรัง  

     อาการแสดงของโรค  มักจะพบในผู้ป่วยสูงอายุที่มีประวัติการสูบบุหรี่มานาน ผู้ป่วยมักมีอาการไอเรื้อรัง มีเสมหะมาก  มีอาการเหนื่อยง่ายขึ้น ไม่สามารถทำกิจการต่างๆ ที่เคยทำได้ โดยอาการเหล่านี้จะเป็นมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดผู้ป่วยจะมีอาการเหนื่อยตลอดเวลา เกิดภาวะหายใจวายเรื้อรัง นอกจากนี้เวลาที่ผู้ป่วยเกิดการติดเชื้อในทางเดินหายใจ ก็อาจเกิดภาวะหายใจวายเฉียบพลันได้ง่าย

 

การดูแลสุขภาพทั่วไป  

     การออกกำลังกายเพื่อเพิ่มความแข็งแรงของกล้ามเนื้อหายใจ การรับประทานอาหารที่เหมาะสม จะช่วยให้คุณภาพชีวิตของผู้ป่วยดีขึ้นได้ส่วนหนึ่ง ผู้ป่วยโรคนี้จึงควรหมั่นออกกำลังกายเท่าที่พอจะทำไหวอย่างสม่ำเสมอ ซึ่งทั่วโลกมีผู้ป่วยด้วยโรคหลอดลมอุดกั้นเรื้อรัง (COPD) จำนวน 329 ล้านคนหรือเกือบ 5% ของจำนวนประชากรในปี ค.ศ. 2012 โรคนี้เป็นโรคอันดับที่ 3 ที่เป็นสาเหตุของการเสียชีวิต ซึ่งคร่าชีวิตผู้คนจำนวนกว่า 3 ล้านคน จำนวนของผู้เสียชีวิตนั้นคาดว่าจะมีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเนื่องจากอัตราการสูบบุหรี่ที่เพิ่มขึ้นและอายุของประชากรในหลาย ๆ ประเทศ  

 

การรักษาหลอดลมอุดกั้นเรื้อรัง   

     โรคหลอดลมอุดกั้นเรื้อรัง (COPD)  ไม่มีการรักษาที่แน่ชัด แต่อาการของโรคสามารถรักษาและชะลอความรุนแรงของโรคได้ โดยเป้าหมายหลักของการจัดการโรคคือ การลดปัจจัยเสี่ยง เช่น การหยุดสูบบุหรี่ แต่บางสาเหตุก็ไม่สามารถแก้ไขได้  เช่น สาเหตุจากพันธุกรรม

 

วิธีการรักษาประกอบไปด้วย  

1. การรักษาแบบประคับประคอง  
2. การให้ยาขยายหลอดลม ซึ่งมีทั้งในรูปแบบกินและพ่น
3. การให้ยาลดการอักเสบกลุ่มสเตียรอยด์
4. การให้ออกซิเจน
5. การทำกายภาพบำบัด
6. การผ่าตัดบริเวณของปอดที่มีการโป่งพองมาก

 

สรุปหัวข้อในการดูแลรักษา

• หลีกเลี่ยงการหายใจเอาสารมลภาวะเป็นพิษเข้าไป โดยเฉพาะการงดสูบบุหรี่ หรือสูดดม
• การประเมินความรุนแรงของโรคเพื่อให้การรักษาที่เหมาะสมด้วยแพทย์
• การตรวจและรักษาโรคร่วมอื่นๆ ที่อาจเกิดร่วมด้วย เช่นโรคหัวใจ
• โภชนาการและน้ำหนักตัวที่เหมาะสม
• สุขภาพทางจิตใจของผู้ป่วย
• การฟื้นฟูสมรรถภาพของปอดและของร่างกายทั้งหมด
• การป้องกันและรักษาอาการกำเริบของโรคแต่เนิ่นๆ
• การสอนผู้ป่วยให้เข้าใจถึงโรคและการช่วยเหลือตัวเองได้
• การสอนญาติให้เข้าใจเพื่อช่วยเหลือดูแลอาการของผู้ป่วยได้อย่างถูกต้อง
• การศึกษาและเข้าใจลักษณะอาการของโรคเป็นสิ่งสำคัญ จะทำให้ผู้ป่วยรู้ถึงสาเหตุของโรคและวิธีการรักษาสุขภาพได้อย่างถูกต้อง  

 

       ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง ได้แก่โรคหลอดลมอักเสบเรื้อรัง และโรคถุงลมโป่งพอง มักจะมีการระคายเคืองต่อผนังหลอดลมและถุงลม มีเสมหะมากมีการอักเสบเรื้อรัง เป็นผลให้การทำงานของปอดลดลง รู้สึกเหนื่อยง่าย  ร่างกายทำงานได้ไม่เต็มที่ และสูญเสียโอกาสในการประกอบอาชีพ คนที่ป่วยด้วยโรคนี้จึงต้องได้รับการดูแลรักษาจากแพทย์พร้อมรับคำแนะนำในการฝึกวิธีหายใจที่ถูกต้อง การออกกำลังกายเพื่อสร้างความต้านทานโรค รวมถึงการปฏิบัติตัว 

 

อาหารที่เหมาะแก่ผู้ป่วยโรคปอดอุดกั้นเรื้อรัง หรือผู้ป่วยโรค COPD ควรกินอาหารเพื่อ

• ✿ ให้มีน้ำหนักตัวคงที่
• ✿ ให้กล้ามเนื้อหายใจทำงานได้ดี
• ✿ เสริมภูมิคุ้มกันเพื่อต่อต้านกับเชื้อโรค  

 

       ดังนั้นอาหารทางการแพทย์ มีสารอาหารครบถ้วนในสัดส่วนที่สมดุล ทั้งโปรตีน ไขมัน และคาร์โบไฮเดรต นอกจากนี้ ยังมีวิตามินและแร่ธาตุต่าง ๆ ที่ร่างกายต้องการเกือบ 30 ชนิด จึงแนะนำให้ดื่มเสริมในกรณีที่ปรับเปลี่ยนอาหารปกติแล้ว ยังได้สารอาหารไม่เพียงพอ ซึ่งจะแตกต่างจากการรับประทานอาหารเสริมทั่วไป เช่น นม หรือน้ำผลไม้ เพราะมักให้พลังงานน้อยกว่าและให้สารอาหารไม่ครบถ้วน  ส่วนประกอบของอาหารทางการแพทย์มักถูกคัดสรรมาเป็นอย่างดี เช่น คาร์โบไฮเดรตชนิดดูดซึมช้า ใช้น้ำมันที่มีสัดส่วนของไขมันไม่อิ่มตัวสูง เช่น น้ำมันรำข้าว และเลือกใช้โปรตีนที่มีค่า PDCAAS* สูง ได้แก่ เวย์ เคซีน หรือโปรตีนถั่วเหลือง อาหารทางการแพทย์ปราศจากแลคโตส ดังนั้น ผู้ที่แพ้แลคโตสจึงสามารถรับประทานได้

 

เทคนิคการแนะนําอาหารทางการแพทย์   

 

     อาหารทางการแพทย์ 1 แก้ว ให้พลังงานประมาณข้าวราดแกงครึ่งจานและให้โปรตีนเทียบเท่ากับไข่ขาวประมาณ 3 ฟอง หาก รับประทานอาหารได้ครึ่งหนึ่งอาจจะแนะนำดื่มเสริมมื้อละ 1 แก้ว  หากมีอาการแน่นท้อง แนะนำให้ผสมให้เข้มข้นขึ้นและแบ่งออกเป็นมื้อย่อย ๆ หลาย ๆ มื้อ อาหารทางการแพทย์สูตรมาตรฐานสามารถใช้ได้กับผู้ป่วยเกือบทุกโรค ยกเว้นกรณีผู้ป่วยเบาหวานหรือโรคไต ควรปรึกษาแพทย์หรือนักกำหนดอาหารเพื่อพิจารณาสูตรที่เหมาะสม   

 

สรุป : ผู้ป่วยโรคเรื้อรังหรือต้องนอนโรงพยาบาล ควรได้รับสารอาหารอย่างครบถ้วนเพียงพอและเหมาะสม อาหารทางการแพทย์เป็นตัวเลือกหนึ่งที่จะช่วยให้ผู้ป่วยได้รับโภชนบำบัดอย่างเพียงพอได้